لید در گزارش

لید در گزارش post thumbnail image

خصوصیات دیگر لید و گزارش

1. حجم لید باید کوتاه باشد. هنر گزارشگر چه در لید و چه در کل گزارش این است که در کمترین حجم، بیشترین محتوا را به خواننده بدهد. از بکار بردن لغات اضافی ثقیل و بی مورد و کلمات و جملاتی که هیچ کمکی در تفهیم و بیان مطلب نمی کند باید اجتناب شود.

2. انتخاب و سبک لید، بسته به نوع سوژه و سلیقه گزارشگر است. یعنی نمی توان و نباید از پیش تعیین کرد که سوژه های فلان و بهمان باید با این تکنیک نوشته شود. دست گزارشگر در انتخاب تکنیک گزارش نویسی روی هر سوژه باز است، اما اولا” هنر گزارش نویسی در این است که بهترین و مناسب ترین سبک و تکنیک را انتخاب کنید و ثانیا” بتواند تکنیکی را که برای نوشتن لید انتخاب می کند به خود گزارش هم تسری دهد. یعنی لید با کل گزارش حالت دو تکه بودن نداشته باشد. طبیعی است که پاراگراف های بعدی لید، دنباله آنست و انسجام و نظم فکری و یکدستی نه یکنواختی و تکرار باید در کل گزارش رعایت شود.

تایپ و حروفچینی در آموزشگاه آزاد فنی و حرفه ای عامری – دوره های صنایع چاپ و فناوری اطلاعات و تکنولوژی فرهنگی – گزارش نویسی
مشهد: قاسم آباد – نبش ادیب 51 پلاک 507
09151232289
گزارش و گزارش نویسی

همچنان که خود لید به سبک هرم وارونه تنظیم می شود این سبک باید در کل گزارش هم مراعات شود. یعنی به همان ترتیب که به آخر گزارش نزدیک می شویم از درجه اهمیت آن کاسته شود. بنابراین طبیعی است که پاراگراف های بعدی لید غالبا” ادامه منطقی موضوعاتی است که در لید بدان ها اشاره شده است. از لفاظی و بکار بردن جمله های سنگین ادبی در لید، گزارش و به طور کلی در مطبوعات و رسانه های گروهی باید احتراز شود، مگر در بخش هایی که اختصاص به این کار دارد، مثل صفحات ویژه ادبی و هنری…
از بکار بردن جملات و تعابیر کلیشه ای و تکراری باید اجتناب شود و گزارشگر این توانایی را بایستی داشته باشد که با ساده ترین کلمات، بدیع ترین ترکیبات و عبارات را بسازد تا هم زیبا باشد و هم قابل فهم. ابتکار و نوآوری در گزارش نویسی، اصل مهمی است، و این مطالعه مستمر را می طلبد، چرا که در غیر این صورت دست کم پس از مدتی، گزارشگر به تکرار و باز هم تکرار می رسد و گزارش هایش یکنواخت و بی تأثیر می شود و در واقع مرگ حرفه ای او فرا می رسد. گزارشگر هر چه واژگان وسیعتری در اختیار داشته باشد در نوشتن لید و گزارش تسلط و آرامش بیشتری خواهد داشت. به عبارت دیگر، کلمات در دست و دهان گزارشگر باید به راحتی بچرخد و گزارشگر در استخدام آنها دستی باز داشته باشد.

زمان و سرعت

همه این ها که گفته شد برنامه چند ساله نیست که هر بخش آن به مرور عملی شود. زمان برای مطبوعات و به طور کلی رسانه های گروهی به سرعت می گذرد و هر لحظه که سپری می شود، فرصتی است که از دست می رود. برای طی کردن تمام مراحلی که تاکنون گفته شد شاید چند ساعت و حداکثر چند روز دو سه روز فرصت است و مهمترین اصل در کار روزنامه نگاری، سرعت است. چه بسا گزارش هایی که محتوای غنی دارند ولی به دلیل چند ساعت و چند دقیقه تأخیر، غیر قابل استفاده می شوند.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *